တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ပြည်ထောင်စုကြီးအဓွန့်ရှည်တည်တံ့ရေး
Posted_Date
Image
Body
(၇၉)နှစ်မြောက် ပြည်ထောင်စုနေ့အကြို ဂုဏ်ပြုဆောင်းပါး“ပြည်ထောင်စုဆိုသည်မှာ ပြည်နယ်နှင့်တိုင်းဒေသကြီး အများကို ပေါင်းစည်း၍ ဗဟိုအာဏာပိုင်အဖွဲ့က စီမံခန့်ခွဲသည့်နိုင်ငံ”ဖြစ်သည်ဟု မြန်မာအဘိဓာန်အကျဉ်းချုပ်တွင် ဖွင့်ဆိုထားသည်။ မြန်မာနိုင်ငံသည်ခိုင်မာသောလူမျိုးသမိုင်း၊ ခိုင်မာသောနိုင်ငံသမိုင်းနှင့် တည်တံ့ခိုင်မြဲသော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ရေမြေပိုင်နယ်နိမိတ်များ ပြည့်စုံသည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် မှီတင်းနေထိုင်လျက်ရှိကြသော ပြည်ထောင်စုဖွား တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ အားလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို မြန်မာတိုင်းရင်းသားများအဖြစ်ခံယူကာ ကမ္ဘာ့အလယ်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်တည်နေသောလူမျိုးများ ဖြစ်သည်။
ဝံသာနုရက္ခိတတရားနှင့်အညီ
ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းကပင် ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံအတွင်း၌ တစ်မြေတည်းနေတစ်ရေတည်းသောက် တိုင်းရင်းသားများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပြည်ထောင်စုကြီးဟုခေါ်ဆိုသည့် ဤမြေပေါ်တွင် နယ်မြေဒေသအလိုက်ဘာသာစကား၊ ဓလေ့စရိုက်နှင့်လူမျိုးအခေါ်အဝေါ်အသီးသီး အမည်တွင်လျက်ရှိသော်လည်း မြန်မာတိုင်းရင်းသားအားလုံးသည် ရှေးပဝေသဏီကပင် ဝံသာနုရက္ခိတတရားနှင့်အညီ ထာဝရလက်တွဲနေထိုင်ခဲ့ကြသည့် စည်းလုံးညီညွတ်သော တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။
တကောင်း၊ သရေခေတ္တရာ၊ ဗိဿနိုး၊ ဟန်လင်း၊ မိုင်းမော၊ ပုဂံ၊ ပင်းယ၊ အင်းဝ၊ စစ်ကိုင်း၊ မြင်စိုင်း၊ တောင်ငူ၊ ညောင်ရမ်း၊ ကုန်းဘောင်ခေတ်တို့တွင် မြန်မာတို့၏သမိုင်းအစဉ်အလာထွန်းပြောင်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က မြန်မာတို့သည် ကိုယ့်ထီးကိုယ့်နန်း၊ ကိုယ့်ကြငှန်းဖြင့် တင့်တယ်စွာနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်ပိုင်အမျိုးသားစာပေ၊ အနုပညာ၊ ယဉ်ကျေးမှုတို့ကို ထူထောင်ခဲ့ကြသည်။ ပြည်ပကျူးကျော်မှု မှန်သမျှကိုလည်း ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ် အရင်းခံသော တိုင်းရင်းသားစည်းလုံး ညီညွတ်မှုဖြင့် တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။
သမိုင်းဝင်ပင်လုံစာချုပ်
ထို့ပြင် ၁၉ ရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့တို့သည် မြန်မာနိုင်ငံကို ကျူးကျော်စစ်သုံးကြိမ်ဆင်နွှဲ၍ သိမ်းပိုက်ခဲ့သည့် အချိန်၌လည်း တိုင်းရင်းသားအားလုံးသည် သူ့ကျွန်မခံလိုသည့်စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လက်နက်စွဲကိုင်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပေသည်။ ထိုရပ်တည်ချက်သည် မြန်မာတို့၏ ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်ကို အခြေခံ၍ သွေးစည်းညီညွတ်မှုကို သက်သေပြခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက်ပိုင်း မြန်မာနိုင်ငံအား လွတ်လပ်ရေးမပေးလျှင်မဖြစ်တော့သည့် အခြေအနေတွင်လည်း ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့တို့သည်ပြည်မနှင့်
တောင်တန်းဒေသ မြန်မာတိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ၏ သမိုင်းအစဉ်အဆက် သွေးစည်းညီညွတ်ခဲ့သော ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်ကို သွေးခွဲရန်ကြံစည်ခဲ့သည်။
ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် တောင်တန်းနှင့်ပြည်မအကြား ရေကိုသားလျှင် အကြားမထင်သကဲ့သို့ တစ်ဆက်တစ်စပ်တည်း စည်းလုံးပေးခဲ့သည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၇ ရက်နေ့မှစတင်၍ ရှမ်းပြည်နယ်(တောင်ပိုင်း)ပင်လုံမြို့တွင် ပင်လုံညီလာခံကြီး
ကျင်းပခဲ့ရာ တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်များ စုံညီစွာတက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၂ ရက်နေ့ နံနက် ၁ဝ နာရီတွင် ဗိုလ်ချုပ်နှင့်အတူ ကချင်၊ ချင်း၊ ရှမ်းအမျိုးသားကိုယ်စားလှယ်ကြီး ၂၃ ဦးသည် သာတူညီမျှတစည်းတလုံးတည်း နေထိုင်ကြမည်ဟူသော သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် ပင်လုံစာချုပ်ကြီးကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကိုလိုနီနယ်ချဲ့တို့သည် တောင်တန်းနှင့် ပြည်မကို သွေးခွဲအုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုများအကြား စိတ်ဝမ်းကွဲပြားအောင် အမျိုးမျိုး သပ်လျှိုသွေးခွဲခဲ့သည်။
ပြည်ထောင်စုနေ့
ထိုကဲ့သို့ ပြည်ထောင်စုတိုင်းရင်းသားများအကြား ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်ကိုအခြေခံလျက် သွေးစည်းညီညွတ်စွာ လွတ်လပ်ရေး အတွက် အားထုတ်သောနေ့ဖြစ်သဖြင့် နှစ်စဉ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၂ ရက်နေ့ကို “ပြည်ထောင်စုနေ့”အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ၇၉ နှစ်က အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့် တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်များသည် ရှမ်းပြည်နယ်(တောင်ပိုင်း) ပင်လုံမြို့လေးတွင် ဥမကွဲသိုက်မပျက် အတူတကွပူးပေါင်းနေထိုင်သွားမည်ဆိုသော ပင်လုံစာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုး နိုင်ခဲ့သည့်နေ့ကို ပြည်ထောင်စုနေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ထားရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပင်လုံစာချုပ်လက်မှတ် ရေးထိုးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် နယ်ချဲ့တို့ထံမှ တိုင်းပြည်လွတ်လပ်ရေးရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အားလုံးအတွက်ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေး
တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုများအကြား ရေပက်မဝင်သောစည်းလုံးညီညွတ်မှုကိုသာ ခိုင်မာစွာတည်ဆောက်ထားနိုင်မည်ဆိုလျှင် တိုင်းပြည်အင်အား တောင့်တင်းခိုင်မာနေမည်ဖြစ်သည်။ အင်အားတောင့်တင်းခိုင်မာနေသောနိုင်ငံကို မည်သည့်နိုင်ငံကမျှ ကျူးကျော်ရန် စမည်မဟုတ်ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုနိုင်ငံသည် စည်းလုံးညီညွတ်မှုစွမ်းအားဖြင့် လွတ်လပ်ရေးနှင့် အချုပ်အခြာအာဏာကို အမြဲတစေ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
လွတ်လပ်ရေးရရှိခဲ့သည်မှာ (၇၉)နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်အထိ တိုင်းရင်းသားစည်းလုံး ညီညွတ်မှုကို အပြည့်အဝ တည်ဆောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် အစိုးရအဆက်ဆက်သည် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေး ရရှိရေးအတွက် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများကို ကမ်းလှမ်း ခဲ့သည်။ ထိုသို့ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကြောင့် နိုင်ငံတော်အစိုးရ၊ လွှတ်တော်၊ တပ်မတော်နှင့်တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ ၁ဝ ဖွဲ့တို့သည်တစ်နိုင်ငံလုံး ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှုရပ်စဲရေးစာချုပ် (Nationwide Ceasefire Agreement-NCA)ကိုအောင်မြင်စွာ လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် NCA တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့(EAO)တချို့သည် NCA ပါ ကတိကဝတ်များကို လိုက်နာမှုမရှိဘဲ ချိုးဖောက်လျက်ရှိသည်။ နယ်မြေဒေသအသီးသီးတွင် လက်နက်ကိုင်သောင်းကျန်းသူများ၏ အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ဒေသခံပြည်သူလူထု၏အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်များ ပျက်သုဉ်းကာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်လျက်ရှိကြသည်။
ဆိုရလျှင် ပင်လုံတွင် တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်မှုတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နယ်ချဲ့တို့၏သပ်လျှိုသွေးခွဲမှုကြောင့် လွတ်လပ်ရေးရရှိပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပြည်ထောင်စုဖွားတိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုများအကြား စိတ်ဝမ်းကွဲပြားခဲ့ကြသည်။ လူမျိုးစွဲ၊ ဒေသစွဲဖြင့် လက်နက်စွဲကိုင်ကြသည်။ တပ်မတော်သည် ပြည်ပကျူးကျော်သူများအပြင် ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှု အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရေး တာဝန်များကို စဉ်ဆက်မပြတ်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော အစိုးရများအနေဖြင့်လည်း တိုင်းပြည်အတွင်း ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေး တည်ဆောက်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြရသည်။
ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေး တည်ဆောက်ရာတွင် တိုင်းရင်းသားအားလုံး ဥမကွဲသိုက်မပျက် အေးအတူ ပူအမျှ တစည်းတလုံးတည်း ပူးပေါင်းနေထိုင်သွားမည်ဆိုသော ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်အရင်းခံဖြင့်သာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုများ အနေဖြင့် တိုင်းပြည်၏မည်သည့်ဒေသတွင်နေထိုင်သည်ဖြစ်စေ တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကို မောင်နှမများအကြား ကျဉ်းမြောင်းသည့်ဝါဒများနှင့်သံသယများအားချေဖျက်ကာ ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်၊ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် အရင်းခံဖြင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု တည်ဆောက်သွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် အနာဂတ်ကာလတွင် အားလုံးမျှော်လင့်နေသော ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးကို ဧကန်မုချတည်ဆောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့မှသာလျှင် ပြည်ထောင်စုကြီး ထာဝစဉ်အဓွန့်ရှည်တည်တံ့ခိုင်မြဲနေမည်ဖြစ်သည်။
လက်တွဲကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ရန်လို
မျက်မှောက်ခေတ် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးအားလေ့လာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်ကို ခိုင်မာစွာထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း မရှိသောနိုင်ငံအချို့သည် ခေတ်သစ်ကိုလိုနီနယ်ချဲ့တို့၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးလိုမှုအမျိုးမျိုးကြားတွင် အချင်းချင်းသွေးခွဲကာ ပဋိပက္ခများ၊ စစ်ပွဲများဖြစ်ပွား၍ အင်အားချည့်နဲ့ ယိမ်းယိုင်ပြိုကွဲသွားကြရသည်ကို တွေ့မြင်နေကြရသည်။
ထို့ကြောင့် တိုင်းပြည်တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးနှင့် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးဖော်ဆောင်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ နိုင်ငံတော်အချုပ်အခြာ အာဏာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ တိုင်းပြည်အတွင်း ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေး တည်ဆောက်ရာတွင် လည်းကောင်း၊ ဒီမိုကရေစီဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုကြီး တည်ဆောက်ရာတွင်လည်းကောင်း ပြည်သူလူထုတစ်ရပ်လုံးအနေဖြင့် နိုင်ငံတော်အစိုးရ၊ တပ်မတော်နှင့်အတူ လက်တွဲဆောင်ရွက်သွားရန်လိုအပ်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် တိုင်းရင်းသား ညီအစ်ကိုများအကြား ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်ကိန်းအောင်း နေစေရန်အတွက် ဒို့တာဝန်အရေးသုံးပါးကို တိုင်းရင်းသား အားလုံး၏ယုံကြည်ချက်၊ ခံယူချက်တစ်ခုအနေဖြင့် မမှိတ်မသုန်စောင့်ထိန်းသွားရန်လည်း လိုအပ်သည်။
တိုင်းရင်းသား စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ပြည်ထောင်စုကြီးအဓွန့်ရှည်တည်တံ့ရေးပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်အရင်းခံဖြင့်သာ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထိုတိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်မှုဖြင့်သာ ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးရရှိရေး၊ ပြည်ထောင်စုကြီးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနှင့် ဒီမိုကရေစီဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုကြီးကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်ရှင်သန်ထွန်းကားမှု၊ တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ ဒီမိုကရေစီစနစ် ထွန်းကားမှုတို့နှင့်သာလျှင် ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးသည်လည်း ကမ္ဘာ့အလယ်တွင် ထာဝစဉ်အဓွန့်ရှည်တည်တံ့နေမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုများအကြား ပင်လုံတွင်သန္ဓေတည်ခဲ့သောပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်ကိုအခြေခံသည့် တိုင်းရင်းသားအားလုံး၏ ရေပက်မဝင်သော စည်းလုံးညီညွတ်မှုဖြင့်သာလျှင် ပြည်ထောင်စုကြီး အဓွန့်ရှည်တည်တံ့နေအောင် တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး မဝေးတော့သည့်အနာဂတ်တွင် ပြည်သူအားလုံးလိုလားတောင့်တနေသည့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်သော နိုင်ငံတော်ကြီးကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း (၇၉)နှစ်မြောက် ပြည်ထောင်စုနေ့ကိုဂုဏ်ပြု ရေးသားလိုက်ရပါသည်။ ။
MWD
